"Po tym poznaliśmy miłość, że On za nas oddał życie swoje; i my winniśmy życie oddawać za braci."
1 Jan. 3:16

Przydarzyło się to kilkanaście lat temu rodzinie z Illinois. Zachorowała paroletnia córeczka na zagrażającą jej życiu chorobę. Dziewczynka słabła, rozpoczęły się poszukiwania dawcy krwi, i odkryto, że jej sześcioletni braciszek także miał jej rzadką grupę krwi. Matka, pastor i lekarz usiedli z chłopcem i zapytali, czy będzie skłonny podarować krew, aby ocalić życie swej siostry. Ku ich wielkiemu zdziwieniu nie odpowiedział od razu, poprosił o trochę czasu do namysłu. Po kilku dniach podszedł do matki i powiedział: "Dobrze, zrobię to". Transfuzję przeprowadzono tak, żeby dzieci zobaczyły, jak jedno pomaga drugiemu. Lekarz najpierw pobrał ćwierć litra krwi z ręki chłopczyka. Następnie zaaplikował ją dożylnie leżącej na sąsiednim łóżku dziewczynce. Po kilku minutach zaczęły jej wracać rumieńce. Wtedy chłopiec skinął na lekarza i cichutko zadał pytanie: "Czy od razu zacznę umierać?". Otóż, gdy poproszono go o krew, aby ratować życie jego siostry, chłopiec zrozumiał to dosłownie. Był pewien, że musi oddać własne, by ocalić tamto. To dlatego potrzebował kilku dni do namysłu. A później po prostu dał to, co jest do dania w sercu każdej istoty ludzkiej, kiedy kochamy. To zaledwie sześcioletnie dziecko pojęło znaczenie prawdziwej miłości.

"Miłość nie pragnie, aby jej dogadzano, ani nie stara się o własną wygodę; lecz troszczy się o dobro innych i buduje Niebo pośród piekielnej rozpaczy." /William Blake/